Komunikat dotyczący plików cookies Niniejsza witryna internetowa, w celu zapewnienia Państwu odpowiedniej jakości usług, korzysta z plików cookies. Mogą również korzystać z nich współpracujące z nami instytucje i reklamodawcy. W przeglądarkach internetowych można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Pozostając w tym serwisie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies.

x

  Strona główna     GALERIE     kontakt     Regulamin     mapa serwisu     drukuj stronę
Wersja językowa:  polski Deutsch
sobota, 20 lipca 2019 09:52   Imieniny: Czesława, Hieronima, Małgorzaty

Szukaj hoteli:

Data zameldowania

calendar

Data wymeldowania

calendar
Statystyki serwisu
liczba stron: 5563
komentarzy: 70731
Ostatnio aktualizowane strony
 10 LUBUSKIE ZADUSZKI JAZZOWE 2018
 Gdybym był Bogaczem - Narodowy Teatr Opery i Baletu z Odessy
 Winobranie 8-16.09.2018
 Weekendowa moc atrakcji
 PolAndRock festival (Przystanek Woodstock 2018)
 XVI edycja Muzyki w Raju
 Lato Muz Wszelakich 2018
 Lato Muz Wszelakich
 Święto Warty
NAJCZĘŚCIEJ OGLĄDANE
 AKTUALNOŚCI
 Ciekawe miejsca
 Wirtualna wycieczka
 Trasa dojazdu
 Podziel się widokiem
 Muzyczne
 Kulturalne
 Sportowe
 Cykliczne
NAJCZĘŚCIEJ KOMENTOWANE
 KONOTOP
 GOŚCIM
 GĄDKÓW WIELKI
 SYCOWICE
 BOBRÓWKO
 GMINA SZCZANIEC
 OPALEWO
 GMINA KOLSKO
 RĄPICE
Strona główna «  POWIATY I GMINY  «  Powiat żagański  «  Gozdnica - gmina  «  Gmina_gozdnica  «  Gozdnica na przestrzeni lat…  
Gozdnica na przestrzeni lat…

1600

W roku 1601 cesarz Rudolf II sprzedał w zastaw posiadłość Przewóz z miasteczkiem Gozdnica Heinrichowi Anzelmowi von Promintz z Żar. Od tego czasu Gozdnica stała się własnością szlacheckich władców (dopiero w 1850r. nastąpiła likwidacja ustroju feudalnego).

Do roku 1606 kolejnym właścicielem Gozdnicy był Hrabia von Promitz, następnie do 1611 r. Christoph george von Berge, do 1627 r. jego syn. W kolejnych latach właścicielami miasteczka byli:

do 1631 r. Georg Lehmann von Schaumburg
do 1633 r. hrabia von Rechenberg
do 1648 r. wdowa hrabiego von Rechenberg z domu von Schellendorf
do 1668 r. jej syn, hrabia von Rechenberg
do 1684 r. jego syn, Leopold Friedrich von Rechenberg
W roku 1619 w mieście było ok. 70 gospodarstw, a więc mieszkało ok. 420 osób.

Po raz pierwszy kościół w „Freyenwalde” wymieniony został w „Jurisdictions Matrikel” (wykaz sądów biskupa Miśni) w 1346 r. i podlegał on dekantowi w Budziszynie (Bautzen). Pierwszy kościół zbudowany był z drewna i w 1620 r. był w bardzo złym stanie. W latach 1631-1632 w Gozdnicy szalała epidemia dżumy, którą przeżyło tylko 14 mieszkańców, a wielu zapewne przezornie opuściła miasto.

 
W czasie wojny 30-letniej (1618-1648) miasto zostało splądrowane przez cesarski oddział pułkownika Lichtensteina. Pod koniec wojny, w 1643 r., miasto padło ofiarą pożaru, co pociągnęło za sobą utratę praw miejskich. Jeszcze w 1660 r., tj. 12 lat po zakończonej pokojem westfalskim wojnie, Gozdnica była w połowie niezamieszkała. W marcu 1668 r. z całego Księstwa Żagańskiego wypędzono pastorów, w tym także gozdnickiego.

Rozpoczęła się trzecia, najbardziej gorąca, fala nawracania siłą ewangelickiej ludności łużyckiej na katolicyzm.

W roku 1670 r. 54% ziemi nadal leżało ugorem. Pierwszy murowany kościół wraz z plebanią zbudowano na polecenie hrabiego Promitza w 1687 r. W związku z zamknięciem kościołów dla ewangelików w latach 1668-1815, wznieśli oni w 1753 r. , na rynku, dom modlitwy, który został rozebrany dopiero w 1930 r.

Wolność religijną ewangelicy odzyskali dopiero po zajęciu tych obszarów przez wojska Fryderyka II w 1740 r.

1700

W roku 1687 w Gozdnicy zamieszkałych było 26 gospodarstw, w których żyło 150 osób. W tym samym roku wymieniony został nauczyciel Elias Seifert, który nauczał 20 dzieci. W kilka lat po roku 1740 Gozdnica ponownie odzyskała prawa miejskie. W latach 1684-1759 jej właścicielem był hrabia von Promnitz.

W 1751 r. rozpoczęto budowę ewangelickiego kościoła, który został poświęcony w 1753 r. w tym samym roku kamera Wojenno-Dominikalna w Głogowie odebrała prawa miejskie Gozdnicy nadając jej rangę osady targowej. Około roku 1787 w miasteczku mieszkało 499 osób, były: 2 szkoły, 1 folwark, 44 gospodarstwa kmiece, 55 gospodarstw zagrodniczych, 1 budynek gminy i 1 młyn wodny.

Liczba mieszkańców Gozdnicy w 1820 r. wynosiła 695 i powoli zaczynał się proces industrializacji miejscowości. Już 5 lat później mieszkało tutaj 786 osób. Wymieniono wówczas: 124 budynki mieszkalne, 1 więzienie, remiza strażacka, dom bractwa Kurkowskiego, browar, folwark, młyn wodny i wiatrak, 4 garncarnie i 2 kramy (sklepy).

Już siedemnaście lat później liczba mieszkańców wynosiła 1044. W mieście wymieniono: tartak, 4 lniarskie i 7 bawełniarskich warsztatów tkackich, drukarnia tkanin, 2 handlarzy zbożem i 6 drewnem, 2 gospody, 4 piekarzy, 2 rzeźników, 4 szewców, 3 krawców, 2 stolarzy, 2 murarzy, 2 kowali, fabrykę fajansu, fabrykę porcelany i 8 garncarni.

1800

Gozdnica otrzymała w 1820 roku połączenie kolejowe, które połączyło ją z pobliskim Ruszowem. Niestety połączenie to zostało zamknięte dla ruchu osobowego w 1963r.

Około roku 1830 w mieście pracował jako pastor Joachim Leopold Haupt, pochodzący z tych stron, późniejszy sekretarz Górnołużyckiego Towarzystwa Naukowego, zrzeszającego najświetniejsze umysły Łużyc. W owym czasie Towarzystwo to położyło wielkie zasługi dla sorabistyki i folkloru łużyckiego; wielu jego działaczy zbierało podania, legendy i pieśni ludu łużyckiego. Haupt jest współwydawcą – wraz z wielkim przywódcą Łużyczan z okresu Wiosny Ludów, Janem Arnostem Molierem – „Pieśni Górnych i Dolnych Łużyc”.

Przełomowym momentem gospodarczego rozwoju miasta było zakupienie przez Johanna Gottfrieda Sturma, w roku 1837, terenu starej cegielni położonej na wzniesieniu leżącym na zachód od miasta. Znajdujące się tutaj trzeciorzędowe pokłady gliny służyły już w 1690 r. do wytworzenia m.in. 22700 sztuk cegieł służących do wzniesienia nowego kościoła katolickiego. Glina z tego pokładu posiadała dużą odporność na temperaturę i z tego powodu mogła służyć do wypalania garnków i naczyń do stołowych przy temp. ok. 1340°C. Tutaj powstał właśnie, w przeciągu kolejnych dziesięcioleci, największy i najważniejszy przemysłowy zakład Gozdnicy. Zakład wytwarzał szeroką gamę wyrobów ceramicznych znanych z wysokiej jakości, w które zaopatrywano rynek niemiecki, a także eksportowano je do wielu krajów europejskich i zamorskich. Szczególnie znanym produktem firmy Sturm A.G. były dachówki. Ponadto wytwarzano tu klinkier, cegłę licówkę, płyty podłogowe, kamionkę kwasoodporną oraz podokienniki. Założyciel firmy Johan Gottfried Sturm był wynalazcą słynnej dachówki glazurowej w kolorze brunatnym i niebieskim zwaną dachówką „Freiwaldauer” lub „Sturm”. Dachówki z fabryk gozdnickich pokrywały dachy dworca głównego w Lipsku, budynek konsulatu w Helsinkach, a także dach na Górze Oliwnej w Jerozolimie.
 
Gottfried Herkner w 1841r, założył w Gozdnicy pierwszą fabrykę porcelany. Wcześniej wytwarzał on w swojej garncarni m.in. fajans. Tutejsza glina służyła jedynie do wykonywania form do wypalania porcelany. Natomiast kaolin sprowadzano z Czech, a kwarc i skaleń ze Szwecji. Właściciele fabryki zmieniali się, mimo to ich produkty cieszyły się sporym powodzeniem w Niemczech i w innych państwach. Produkowano tutaj m.in. filiżanki, talerze, dzbanki do kawy, miski, salaterki, świeczniki, umywalki, nocniki, popielniczki, które były prawdziwym hitem oraz artykuły reklamowe.

Na przestrzeni lat 1759 - 1945 kolejnym właścicielami Gozdnicy byli:

do 1795r. hrabiowie von Promnitz
do 1883r. hrabiowie von Kospoth
do 1902r. hrabia von Rothkirch – Trach
do 1905r. Max Rüping
do 1945r. von Kramska, hrabianka von Lüttichau 


[1] [2] [3] 

 Komentarze (2)  
~historia
[24.08.2011 12:37]
rząd polski jak i radziecki na terenach zachodnich jak i w Gozdnicy wywozili część na budowę do warszawy a kosztowności maszyny i leprze rzeczy transportowali do Rosji jako trofea obrazy co miało jaką kol wiek wartość o ile front mi wiadomo nie szedł przez Gozdnicę tylko bokiem tak na spotkaniach...
 
~realista83
[12.01.2009 15:05]
mam pytanie dotyczące tego cytatu"W czasie tej wojny miasto uległo zniszczeniu w około 30%." Skąd taka informacja? W publikacjach dotyczących Gozdnicy pojawiają się różne stwierdzenia o losach miasta podczas II wojny św. W niektórych publikacjach można przeczytać, że Gozdnica była silnym punktem...
 
Komentarz wyraża opinie wyłącznie jego autora. Redakcja portalu ziemia-lubuska.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy.
Pogoda w regionie


Temperatura: N/A
Wilgotność: N/A
Ciśnienie: N/A
Wiatr: N/A,  N/A
Uniwersytet Zielonogórski

SONDA
[27.03.2018]
Głosowanie zakończone
 

Copyright © 2004-2018 amb software | Wszelkie prawa zastrzeżone | Wykonanie: amb software
Polecamy przeglądarkę Mozilla Firefox.
...

Request served in 0.79 sec